BOEKFRAGMENT - VRIENDSCHAP MET GOD - DOOR GESPREKKEN MET GOD COMMUNITY:

Vier

(Neale) Volgens mij moeten mensen de nodige lef verzamelen voordat ze eisen gaan stellen aan God.

Ik spreek liever van 'moed'. Ik heb je al verteld dat een werkelijke, bruikbare vriendschap met God een andere manier van denken en voelen vraag, en moed.

(Neale) Hoe kan ik mijn begrip van wat het betekent om een relatie met God te hebben zodanig ombuigen dat het in orde is om eisen aan God te stellen?

Niet simpelweg in orde, maar de beste manier om resultaat te krijgen.

(Neale) Goed, maar hoe bereik je dat? Hoe kom ik tot dat begrip?

Zoals ik al zei, om te beginnen moet je begrijpen hoe de zaak werkelijk in elkaar steekt. Hoe het leven in elkaar steekt. Daar komen wij zo dadelijk aan toe. Eerst de zeven stappen naar God.

(Neale) Ik ben er klaar voor.

Een: ken God.

Twee: vertrouw God.

Drie: houd van God.

Vier: omhels God.

Vijf: gebruik God.

Zes: help God.

Zeven: bedank God.

Je kunt deze zelfde zeven stappen gebruiken bij ieder mens met wie je vrienden wilt worden.

(Neale) Dat is inderdaad zo, nietwaar?

Ja. Waarschijnlijk doe je dat onbewust ook. Als je deze stappen welbewust zou zetten, zou je vrienden worden met iedereen die je tegenkomt.

(Neale) Het was prettig geweest als ik deze stappen al als kind had leren kennen. Ik was sociaal vreselijk onhandig. Mijn broer maakte gemakkelijk vrienden, maar ik nooit. Ik probeerde dus vrienden te worden met zijn vrienden. Dat was niet leuk voor hem, want ik wilde altijd met hem mee, altijd doen wat hij deed.

Pas toen ik naar de middelbare school ging, ontwikkelde ik mijn eigen interesses. Ik hield nog steed van muziek, dus werd ik lid van de muziekkapel, het koor en het orkest. Ik zat ook in de fotografieclub en de redactie van het jaarboek en ik was verslaggever van onze schoolkrant. Ik was bij de toneelvereniging, de schaakclub en, niet te vergeten, ik zat in de debatteerclub, in het wedstrijdteam van de debatteerclub om precies te zijn.

Op de middelbare school begon ook mijn loopbaan bij de radio. Een van de lokale radiostations kreeg het idee om iedere avond verslag te doen van een sportgebeurtenis op een middelbare school, waarbij dan een leerling als reporter optrad. Ik was al de stadionspreaker bij al onze football- en basketbalwedstrijden, dus was het niet meer dan logisch dat ik uitgekozen werd om onze school te vertegenwoordigen. Dat was mijn eerste kennismaking met de radio, en het begin van een 35-jarige loopbaan.

Maar met al mijn hobby's (of misschien wel juist daarom) maakte ik nog steeds geen vrienden. ik weet zeker dat dit niet los stond van het enorme ego dat ik had ontwikkeld. Voor een deel ter compensatie van mijn jongere jaren waarin mijn vader mij voortdurend vertelde dat ik 'gezien maar niet gehoord'moetst worden, voor een deel omdat ik altijd al een opschepper was. Ik vrees dat ik onverdraaglijk werd. Niet veel medeleerlingen op de middelbare school hielden het met mij uit.

Ik weet nu waar mijn gedrag vandaan kwam. Ik zocht bij anderen de goedkeuring die ik nooit van mijn vader had ontvangen. Mijn vader was nogal zuinig met zijn complimenten. Ik herinner mij dat ik thuiskwam met de beker die ik op een debatteertoernooi had gewonnen. Het enige dat mijn vader zei, was: Ík had niet anders verwacht. '

Het is niet eenvoudig om tevreden met jezelf te zijn als zelfs een kampioenschap geen pluimpje van je vader oplevert. (Het treurige is dat ik er zeker van ben dat hij dacht me op deze manier te complimenteren.)

Zo ontwikkelde ik de gewoonte om mijn vader alles te vertellen wat ik deed, en dan vooral alles wat ik bereikt had, in de hoop hem op een dag te horen zeggen: 'Dat is fantastisch, jongen. Gefeliciteerd. Ik ben trots op je. Ik heb het nimmer mogen horen, dus zocht ik het gewoon bij anderen.

Ik ben de gewoonte nooit meer kwijtgeraakt. Ik probeer er niet aan toe te geven, maar kwijtgeraakt ben ik hem niet. En wat erger is, mijn eigen kinderen zullen waarschijnlijk vertellen dat ik net zo blasé ben over hun prestaties. En de 'zonden' van de vader keren terug in de zoon.

Je hebt werkelijk een vadercomplex, nietwaar?

(Neale) Is dat zo? Zo had ik er nog niet over nagedacht.

Geen wonder dat je het moeilijk vond om over Mij te denken die alles van jou weet. Geen wonder dat je al problemen had met het concept God.

(Neale) Wie zegt dat ik daar een probleem mee heb?

Kom op, het is in orde. Geef het maar toe. De halve wereldbevolking zit met dat probleem en meestal om dezelfde reden: ze zien God als een soort van 'ouder'. Zij stellen zich Mij voor als hun moeder of vader.

(Neale) Tja, U wordt inderdaad 'God de Vader' genoemd.

Wie dat ooit bedacht heeft, zou zich moeten schamen.

(Neale) Ik meen dat het Jezus was.

Nee hoor. Jezus gebruikte slechts het idioom en de taal van zijn tijd, net zoals jij nu doet. Hij heeft het idee van God als vader niet uitgevonden.

(Neale) O nee?

Het patriarchaat, met zijn patriarchale religies, bestond al lang voor Jezus.

(Neale) Dus U bent niet 'Onze Vader die in de hemelen zijt?'

Nee, die ben Ik niet. Evenmin ben Ik jullie Moeder in de hemel.

(Neale) Maar wie bent U dan? Dat proberen wij al duizenden jaren te doorgronden. Maak het ons gemakkelijk en vertel het ons!

De moeilijkheid is dat jullie Mij telkens willen personifiëren, en Ik ben geen persoon.

(Neale) Dat weet ik. En volgens mij weten de meeste mensen dat. Maar soms helpt het om aan U te denken als aan een persoon. Zo kunnen wij ons beter een voorstelling van U maken.

Maar kunnen jullie dat? Dat is de vraag. Ik ben er niet zo zeker van.

Een ding zal ik je zeggen: denk aan Mij als een ouder en je hebt een duivelse tijd.

(Neale) Ik neem aan dat dat een woordgrapje is.

Uiteraard.

(Neale) Maar als wij niet aan U moeten denken als een ouder, hoe moeten wij dan aan U denken?

Als een vriend.

(Neale) 'Onze Vriend, die in de hemelen zijt?'

Precies.

(Neale) Nou, daar zullen wat hoofden van opkijken op zondagochtend.

En hopelijk wordt het denken er ook door opgefrist.

(Neale) Het zou voor een hoop mensen een stuk eenvoudiger worden om zich een voorstelling van U te maken, wanneer wij aan U als vriend denken in plaats van ouder.

Je bedoelt dat zij er op een dag vrede mee hebben dat Ik weet wat hun vrienden en geliefden weten?

(Neale) Touché.

Wel, wat zeg je ervan? Wil je een vriendschap met God?

(Neale) Ik dacht dat ik er al een had.

Dat is zo. Die heb je. Maar je gedraagt je er niet naar. Je doet nog alsof Ik je ouder ben.

(Neale) Goed, ik ben klaar om daar vanaf te stappen. Ik ben klaar om een volledig bruikbare vriendschap met U te hebben.

Geweldig. Dan zal Ik je nu vertellen hoe. Ik zal vertellen hoe de hele mensheid een vriendschap kan hebben met God...

>>Terug naar de website